غزل شمارهٔ ۴۰۶
اوحدی مراغهایمن بدین خواری و این غربت از آن راه دراز
به تمنای تو افتاده ام ای شمع طراز
آمدم تا به در خانه سلامت گویم
به ملامت ز سر کوچه کجا گردم باز
گر چه در شهر ترا هم نفسان بسیارند
نفسی نیز به احوال غریبان پرداز
آز بسیار به دیدار تو دارد دل ما
تا بر ما ننشینی ننشیند آن آز
نازنینا رخ خوبت به دعا خواسته ام
می نمای آن رخ آراسته و می کن ناز
سر مپیچان که به رخسار تو داریم امید
رخ مپوشان که به دیدار تو داریم نیاز
در نماز همه گر زانکه حضوری شرطست
بی حضور تو نشاید که گزارند نماز
مشکل اینست که هر موی تو در دست دلیست
ورنه چون موی تو این کار نمی گشت دراز
راز شبهات بکس چون بتوان گفت که ما
روزها شد که بخود نیز نگفتیم این راز
من خود از دام تو دل را برهانم روزی
گر تو در دام من افتی نرهانندت باز
مردمان گر چه درین شهر فراوان داری
اوحدی را به خداوندی خود هم بنواز