غزل شمارهٔ ۴۰۷

منم غریب دیار تو ای غریب نواز

دمی به حال غریب دیار خود پرداز

به هر کمند که خواهی بگیر و بازم بند

به شرط آنکه ز کارم نظر نگیری باز

گرم چو خاک زمین خوار می کنی سهلست

چو خاک می کن و بر خاک سایه می انداز

درون سینه دلم چون کبوتران بتپد

چه آتشست که در جان من نهادی باز

هوای قد بلند تو می کند دل من

تو دست کوته من بین و آرزوی دراز

بر آستین خیالت همی دهم بوسه

بر آستان وصالت مرا چو نیست جواز

هزار دیده به روی تو ناظرند و تو خود

نظر به روی کسی بر نمی کنی از ناز

اگر بسوزدت ای دل ز درد ناله مکن

دم از محبت او می زنی بسوز و بساز

حدیث درد من ای مدعی نه امروزست

که اوحدی ز ازل بود رند و شاهد باز