غزل شمارهٔ ۴۴۴

گر بنگری در آینه روزی صفای خویش

ای بس که بی خبر بدوی در قفای خویش

ما را زبان ز وصف و ثنای تو کند شد

دم در کشیم تا تو بگویی ثنای خویش

منگر در آب و آینه زنهار بعد ازین

تا نازنین دلت نشود مبتلای خویش

معذور دار اگر قمرت گفته ام که من

مستم حدیث مست نباشد بجای خویش

ما را تویی ز هر دو جهان خویش و آشنا

بیگانگی چنین مکن ای آشنای خویش

یک روز پیرهن ز فراقت قبا کنم

وانگه به قاصدان تو بخشم قبای خویش

چون گشت اوحدی ز دل و جان گدای تو

ای محتشم نگاه کن اندر گدای خویش