غزل شمارهٔ ۴۴۵

مردی به هوش بودم و خاطر بجای خویش

ناگاه در کمند تو رفتم به پای خویش

صدبار گفته ام دل خود را بدین هوس

کای دل به قتل خویشتنی رهنمای خویش

وقتی علاج مردم بیمار کردمی

اکنون چنان شدم که ندانم دوای خویش

باشد بجای خویش اگرم سرزنش کنی

تا پیش ازین چرا ننشستم بجای خویش

پیش تو نیست روی سخن گفتنم مگر

بر دست قاصدی بفرستم دعای خویش

گو بوسه ای بده لبت ار می کشد مرا

باری گرفته باشم ازو خون بهای خویش

ای اوحدی چو همت او بر هلاک تست

شرط آن بود که سعی کنی در فنای خویش