غزل شمارهٔ ۴۵۳
اوحدی مراغهایگفتم ز درد عشق تو گشتم چنین به حال
گفتا منم دوای تو از درد من منال
گفتم شبم چو سال شد از بار هجر تو
گفتا به وصل روز کنم این شب چو سال
گفتم که با تو نیست مجال حکایتی
گفتا چو من رضا دهم آسان شود مجال
گفتم دلم به وصل تو تعجیل می کند
گفتا ز من به صبر توان یافتن وصال
گفتم به شام روی تو دیدن مبارکست
گفتا که بامداد مبارک ترم به فال
گفتم که هیچ گوش نکردی به قول من
گفتا که هیچ کار نیاید ز قیل و قال
گفتم که ابروی تو نشان می دهد به عید
گفتا نشان عید بود دیدن هلال
گفتم چه دام ها که تو داری ز بهر من
گفتا که دام من نه که زلفست و دانه خال
گفتم که بوسه ای دوسه بر من حلال کن
گفتا که بی بها نتواند شدن حلال
گفتم ز مویه شد تن مسکین من چو موی
گفتا ز ناله نیز بخواهی شدن چو نال
گفتم که پایمال فراق توام چرا
گفتا ازان سبب که نداری به دست مال
گفتم تو را نیافت به شوخی کسی نظیر
گفتا مرا ندید به خوبی کسی مثال
گفتم سؤال من به جهان وصل روی تست
گفتا که نیست ممکن ازین خوب تر سؤال
گفتم که چاره نیست مرا در فراق تو
گفتا که چاره تو شکیبست و احتمال
گفتم شبی خیال تو نزدیک من رسید
گفت اوحدی به خواب توان دیدن این خیال