غزل شمارهٔ ۴۷۰

من درین شهر پای بند توام

عاشق قامت بلند توام

مرده آن دهان چون پسته

کشته آن لب چو قند توام

می دوانی و می کشی زارم

چون بدیدی که در کمند توام

ای هلاک دلم پسندیده

دولتی باشد از پسند توام

گذری می کن ار طبیب منی

آتشی می نه ار سپند توام

گو رفیقان سفر کنند که من

نتوانم که پای بند توام

ز اوحدی باز پرس حال که من

تا چه غایت نیازمند توام