غزل شمارهٔ ۴۷۴

به مسجد ره نمی دانم گرفتار خراباتم

جزین کاری نمی دانم که در کار خراباتم

خراب افتاد کار من خرابات اختیار من

خراباتیست یار من از آن یار خراباتم

ز دام زاهدی جستم به قلاشی کمر بستم

ز بهر آن چنین مستم که هشیار خراباتم

بگردان باده ای ساقی چو اندر خیل عشاقی

به من ده شربت باقی که بیمار خراباتم

خرد می داشت در بندم پدر می داد سوگندم

چو بار از خر بیفگندم سبکبار خراباتم

تو گر جویای تمکینی سزد با من که ننشینی

که گر در مسجدم بینی طلب گار خراباتم

به گرد کویش از زاری چو مستان در شب تاری

به سر می گردم از خواری که پرگار خراباتم

دلم را زین گرانان چه وزین بیهوده خوانان چه

مرا از پاسبانان چه که بیدار خراباتم

چو جام بیخودی نوشم بسان اوحدی جوشم

کنون چون مست و بی هوشم سزاوار خراباتم