غزل شمارهٔ ۴۸۴

تو دامن از کف من دوش در کشیدی و گفتم

که آستین تو بوسم بر آستان تو افتم

دلم چو غنچه سحرگاه تنگ بود و به مهرت

ز دیده اشک ببارید و من چو گل بشکفتم

ز طیره بر نظرم نیز راه خواب ببستی

چو یک دو روز بدیدی که با خیال تو جفتم

هزار تلخ بگویی مرا و چون بر مردم

فغان کنم ز تومنکر شوی که هیچ نگفتم

ز رنگ گونه زردم چو روز گشت هویدا

اگر چه راز دل خود ز چند گونه نهفتم

درین فراق چه شبها که مردمان محلت

ز ناله من مسکین نخفته اند و نخفتم

چه قصها که گذشت از فراق روی تو بر من

عجب که این همه بگذشت و عبرتی نگرفتم

دل مرا به سر زلف تابدار مشوران

که چون ز پای در آیم دگر به دست نیفتم

ز اوحدی گل رخسار خود نهفته چه داری

بیا که مهره دل را به خار هجر تو سفتم