غزل شمارهٔ ۵۰۶

من دلداده از آنروز که دیدار تو دیدم

در تو پیوستم و از هر چه مرا بود بریدم

بی خبر بودم و از دور کمان مهره مهرت

ناگهان بر دلم افتاد و چو مرغان بتپیدم

سر انگشت نگارین تو آسوده دلم را

آنچنان برد که انگشت تحیر بگزیدم

منزوی بودم و با خود که ز ناگاه خیالت

در ضمیر آمد و بی خود به سر کوچه دویدم

تا تویی زارتر از حال دلم حال ندیدی

تا منم صعب تر از درد تو دردی نکشیدم

گر به بازار برآیم ز ضعیفی چو نشانم

باز پرسی ز خلایق همه گویند ندیدم

اوحدی را نکند عیب ز دیوانه شدن کس

گر تو گویی که من این بنده بدین عیب خریدم