غزل شمارهٔ ۵۱۰

عمریست تا ز دست غمت جامه می درم

دستم بگیر تا مگر از عمر برخورم

یادم نمی کنی تو به عمر و نمی رود

یاد تو از خیال و خیال تو از سرم

رفت از فراق روی تو عمرم به سر ولی

پایم نمی رود که ز پیش تو بگذرم

می بایدم خزینه قارون و عمر نوح

تا دولت وصال تو گردد میسرم

چون عمر گل دو هفته وفای تو بیش نیست

ای گل تو این دو هفته مبر سایه از سرم

عمر عزیز و جان گرامی تویی مرا

ای عمر و جان تو دور چرا باشی از برم

گیتی بسان عمر مرا گو فرو نورد

گر در بسیط خاک بغیر تو بنگرم

عمری دگر بباید و شلتاق عالمی

تا گنج غارتی چو تو باز آید از درم

شیرین تری ز عمر و من اندر فراق تو

فرهادوار محنت و تلخی همی برم

ای عمر عاریت مکن از پیش من کنار

تا در کنار خویش چو جانت بپرورم

گر اوحدی به سیم سخن عمر می خرد

من عمر می فروشم و وصل تو می خرم