غزل شمارهٔ ۵۱۹

گمان مبر که ز مهر تو دست وادارم

که گر چه خاک زمینم کنی هوا دارم

اگر جهان همه دشمن شوند باکی نیست

مرا ز غیر چه اندیشه چون ترا دارم

مرا که روز و شب اندیشه تو باید کرد

نظر به مصلحت کار خود کجا دارم

به وصل روی تو ایمن کجا توانم بود

که دشمنی چو فراق تو در قفا دارم

دلم شکستی و مهرت وفا نکرد که من

به خردهای چنان با تو ماجرا دارم

ز آشنا دل مردم درست گردد و من

شکسته دل شدن از یار آشنا دارم

قبول کن ز من ای اوحدی و قصه عقل

به من مگوی که من درد بی دوا دارم