غزل شمارهٔ ۵۳۴

من مستم و ز مستی در یار می گریزم

زنار بسته محکم زین نار میگریزم

هر چند باده او مرد افگنست و قاتل

من جای خویش دیدم هشیار میگریزم

بر خار می نشینم گل را ز دور بینم

تا دشمنم نگوید کز خار می گریزم

چون ماهی به شستم در دامم و به دستم

با آنکه از کف او بسیار می گریزم

با یار بود میلم وقتی به غار بودن

اکنون که یار برگشت از غار می گریزم

بار و خری که با من دیدی بسان عیسی

زان خر بیوفتادم زان بار می گریزم

ماهی که دور بودی وز ما نفور بودی

چون یار اوحدی شد ز اغیار می گریزم