غزل شمارهٔ ۵۴۸

دلم زندان عشق توست و زندانی درو جانم

چو زندانی شدمدیگر چه می خواهی مرنجانم

مرا خوان ای پری چهره که گر صد بار در روزی

سگم خوانی دعا گویم بدم گویی ثنا خوانم

گر امیدی که من دارم روا گردد ز وصل تو

به دربانیت بنشینم به سلطانیت بنشانم

مرا از روی خود دوری چه فرمایی و مهجوری

اگر حکمی کنی بر من به چیزی کن که بتوانم

دلم بردی و می دانم که پیش توست و می دانی

تو هم لیکن نمی گویی که می گویی نمی دانم

مرا دیوانه می دارد سر زلف پریرویی

که گر با من در آرد سر کند حالی سلیمانم

ازین اندیشه در دامن کشیدم پای صد نوبت

اگر یاد سر زلفش نمی گیرد گریبانم

نگارینا چرا کردی تو با همچون منی سختی

که اندر عهد خود هرگز ندیدی سست پیمانم

به هر حکمی که فرمایی مکن تقصیر کز خوبان

تو را بر اوحدی حکمست و من هم بنده فرمانم