غزل شمارهٔ ۵۵۲

چو بدیدی که ز عشقت به چه شکل و به چه سانم

نپسندم که فریبی به فسون و به فسانم

مکن از غصه زبونم که نه بی دانش و دونم

تو مرا گر نشناسی بشناسند کسانم

ز رخت عهد نجویم ز لبت شهد نجویم

کارزوی عسلت کرد شریک مگسانم

کس ندانم که تواند که ز دردم برهاند

تو کس شهر خودم کن که نه از شهر خسانم

در سر هر که ببینی هوسی هست و هوایی

در سر من هوس آن که به پای تو رسانم

به جز آن یاد نخواهم که در آید به ضمیرم

به جز آن نام نشاید که بر آید به لسانم

اوحدی رسم تو دانست و بدو میل نمودی

به منت میل نباشد که نه رسمست و نه سانم