غزل شمارهٔ ۵۶۳

فراق روی تو می سوزدم جگر چه کنم

ز کوی عافیت افتاده ام بدر چه کنم

به دل کنند صبوری چو کار سخت شود

دلم نماند ز هجر تو صبر بر چه کنم

مرا سریست به دست از جهان و آنرا نیز

برای پای تو دارم وگرنه سر چه کنم

دلی که بود به زلف تو داده ام دیرست

کنون ز هجر تو جان می کنم دگر چه کنم

ز چشم خلق گرفتم بپوشم آتش دل

مرا بگوی که با آب چشم تر چه کنم

چو گویمت که غم اوحدی بخور گویی

منال گو ز غم ما و غم مخور چه کنم