غزل شمارهٔ ۵۷۴

به پیشگاه قبول ار چه کم دهد راهم

هنوز دولت آن آستانه می خواهم

گرم کند ز جفا همچو ریسمان باریک

از آنچه هست سر سوزنی نمی کاهم

دلم ز مهر رخش نیم ذره کم نکند

اگر ز طیره کند همچو سایه در چاهم

اگر به آب وصالش طمع کند غیری

من آن طمع نپسندم که خاک درگاهم

بر آه سینه من دشمنان ببخشیدند

به گوش دوست همانا نمی رسد آهم

گر او به کار من خسته التفات کند

چه التفات نماید به دولت و جاهم

به طوع حلقه مهرش کشیده ام در گوش

حسود بین که جدا می کند به اکراهم

اگر تو عزم سفر داری اوحدی امروز

مرا بهل که گرفتار مهر آن ماهم