غزل شمارهٔ ۶۰۳
اوحدی مراغهایکیست آن مه که می رود نازان
عاشقان در پیش سراندازان
پای وصلش ز سوی ما کوتاه
دست هجرش به جان ما یازان
حلقهای دو زلف چون رسنش
چنبر گردن سر افرازان
بر سر چار سوی دل مشهور
کمر او ز کیسه پردازان
در خم زلف او زبون دلها
چون کبوتر به چنگل بازان
می دواند میان لشکرگاه
از چپ و راست همچو طنازان
دست در دامنش زنم روزی
بر در بارگه چو سربازان
بوسه ای خواهمش و گر ندهد
بستانم به دولت غازان
اوحدی دل مده به غمزه او
کشکارا کنند غمازان