غزل شمارهٔ ۶۰۶
اوحدی مراغهایای صبا حال من بدو برسان
نه چنان سرسری نکو برسان
سخن من نه بیش گوی و نه کم
آنچه من گویمت بگو برسان
به زبان کسش مده پیغام
خود سخن گوی و روبرو برسان
نامه با خودنگاه دار و چو او
با تو گوید که نامه کو برسان
گر مجالت نباشد اول روز
فرصتی نیک تر بجو برسان
قصه این غریب سرگشته
پیش آن ماه تندخو برسان
حلقه ای باز کن ز طره او
حلقه بگذاشتیم بو برسان
سخن چشم همچو جوی مرا
بنگار بهانه جو برسان
اوحدی گر چه در غمش یکتاست
تو سلام هزار تو برسان