غزل شمارهٔ ۶۰۹

تا برگذشت پیشم باز آن پری خرامان

نقش مرا فرو شست از لوح نیک نامان

ای همرهان به منزل گر بازگشت باشد

با قوم ما بگویید احوال دل به دامان

زین پیش جمع بودم و اکنون نمی گذارد

دستم به کار دانش پایم بزیر دامان

خواری کند پیاپی و آنگاه بر چه دلها

یاری کند دمادم و آنگاه با کدامان

در آتشم بسوزد هر ساعتی ولیکن

بی حاصلست گفتن اسرار خود به خامان

ذوق تمام دارد گفتار من ولیکن

نیکو نمی نشیند در طبع ناتمامان

روزی رقیب خود را گر بر گذر بینی

چندین لگد مزن گو در کار پست نامان

ای اوحدی چه جویی از عشق نام نیکو

کز عشق هیچ کس را کاری نشد به سامان

از جور او شکایت چندین مکن که این جا

بسیار جور بینی از خواجه بر غلامان