غزل شمارهٔ ۶۱۳
اوحدی مراغهایآن کمان ابرو به تیر انداختن
عالمی را صید خواهد ساختن
چون کمان در خود کشید اول مرا
آخرم خواهد چو تیر انداختن
تاختن خواهد گرفتن بی سخن
لشکر حسنش به اول تاختن
او نمی دانم چه سر دارد ولی
سر که من دارم بخواهم باختن
زان پری چندین جفا نیکو نبود
وانگهی حق وفا نشناختن
هم ز دردی شد چنین لاغر تنم
کی توان بی آتشی بگداختن
اوحدی چون دوست می سوزاندت
نیست تدبیر تو الا ساختن