غزل شمارهٔ ۶۲۲

بار بربستیم ازین منزل به در باید شدن

آب این جا تیره شد جای دگر باید شدن

وحشت آباد است این زین جا سبک بیرون رویم

گر به پهلو گشت باید ور به سر باید شدن

چون نمی بینیم از آن آرام جان این جا اثر

با نثار اشک خونین بر اثر باید شدن

یاد نقش روی آن گل چهره چون همراه ماست

سهل باشد گر به روی خاربر باید شدن

من در آن بندم که تدبیری بسازم راه را

عقل می گوید که نه نه زودتر باید شدن

اندر آن دریای جان خرمهره چیدن چند چند

خود چو غواصم به دریایی گهر باید شدن

اصفهان ز اقلیم چارم آسمان چارمست

سوی او عیسی صفت بی پا و سر باید شدن

نیست این جا از بزرگان ناظری بر حال من

بعد ازینم پیش آن اهل نظر باید شدن

اوحدی چون جان بر آمد پر جگر خواری مکن

در پی کام دل خود بی جگر باید شدن

پر بریزد مرغ اگر بر خاک ایشان بگذرد

گر تو مرغ زیرکی بی بال و پر باید شدن