غزل شمارهٔ ۶۲۳

مشنو که از کوی تو من هرگز به در دانم شدن

یا خود به جور از پیش تو جایی دگر دانم شدن

زان رخ چراغی پیش دار امشب که بر من از غمت

شب نیک تاریکست با نور قمر دانم شدن

چون خواهم از زلفت کمر گویی که داغی بس ترا

داغ غلامی بر جبین چون بی کمر دانم شدن

وقتی که من در پای تو چون گوی سرگردان شوم

دست از ملامت باز کش کانجا به سر دانم شدن

من پیش شمشیر بلا صد پی سپر گشتم ولی

آن تیر چشم مست را مشکل سپر دانم شدن

وقتی که می رانی مرا پایم نمی پوید دمی

وانگه که می خوانی مرا مرغ بپر دانم شدن

گفتی برو چون اوحدی برآستانم سربنه

آنجا گرم ره می دهی من خاک در دانم شدن