غزل شمارهٔ ۶۳۴

چون مرا غمناک بیند شاد گردد یار من

زان سبب شادی نمی گردد به گرد کار من

اشک چشمم سر دل یک یک به رخ ها بر نبشت

گوییا با اشک بیرون می رود اسرار من

رخت ازین شهرم به صحرا برد می باید که شب

مردم اندر زحمتند از ناله بسیار من

گر نه آب چشم سیل انگیز من مانع شود

هر شبی شهری بسوزد آه آتشبار من

همچو یاقوتست اشکم تا خیال لعل او

آشنایی می کند با دیده بیدار من

من ز تیمارش چنان گشتم که نتوان گفت و او

خود نمی پرسد که حالت چیست ای بیمار من

ز اوحدی هجران او کوتاه کردی دست زود

گر به گوش او رسیدی ناله های زار من