غزل شمارهٔ ۶۴۹

شبت می بینم اندر خواب و می گویم وصالست این

به بیداری تو خود هرگز نمی پرسی چه حالست این

دهان یا نوش قد یا سرو تن یا سیم خامست آن

جبین یا زهره رخ یا ماه ابرو یا هلالست این

به جرم آنکه مرغ دل هوادار تو شد روزی

شکستی بال او آنگه نمی گویی وبالست این

ز هجران شب زلف تو بنشینم به روز غم

معاذالله چه روز غم خطا گفتم محالست این

مرا گویند مجموعی ز عشق آن صنم یا نه

ز همچون من پریشانی چه جای این سؤالست این

برای عشق تو گر من ببازم مال و جاه خود

مکن عیبی که پیش من به از صد جاه و مالست این

حرامست اوحدی را جز درین معنی سخن گفتن

که هر کو بشنود گوید مگر سحر حلالست این