غزل شمارهٔ ۶۶۷

ای آنکه نیست جز بر یار انتعاش تو

بس می خروشد آن سخن دل خراش تو

زرقی همی فروشی و شهری همی خری

دخل گزاف بنگر و خرج بلاش تو

گویی که دین پرستم و دنیا پرست نه

وانگه ز بیست خواجه فزون تر معاش تو

بر روی راه این دو سه حیوان به راستی

کمتر ز دام نیست دم دانه پاش تو

گه راز خود ز خلق بپوشیده ای ولی

روی زمین پرست ز تشویق فاش تو

فردا کجا خلاص دهی آن مرید را

کامروز قرض دار شد از بهر آش تو

با اوحدی مباف کرامات خود که هیچ

کاری نمی رود ز بباش و مباش تو