غزل شمارهٔ ۶۷۰

ای خرمن گل خوشه چین پیش تن و اندام تو

بلبل نخواند وصف گل تا من نگویم نام تو

بر بام رو تا خلق را در تیره شب روشن شود

ماهی ز طاق آسمانماهی ز طرف بام تو

یک بوسه در ده زان دهن وانگه بریز این خون من

تا در دمی حاصل شود هم کام من هم کام تو

مثل دهانت شکری در مصر نتوان یافتن

ای مصر زیبایی نهان در زلف همچون شام تو

دیشب سلامی کرده ای چون قدر آن نشناختم

امروز خود را می کشم در حسرت دشنام تو

نشگفت از آه سرد من وز رنگ و روی زرد من

ای جان غم پرورد من پرورده انعام تو

از سیم خالی می کنی وز مشک خالی می زنی

این دامها چند افگنی ای اوحدی در دام تو