غزل شمارهٔ ۶۷۴

به چشم سر هدف سازم دل خود را به جان تو

اگر بر نام من تیری بیندازد کمان تو

دل من بوسه ای زان لب تمنی می کند لیکن

نمی گویم سخن بی زر که می دانم زبان تو

چو دست خود نخواهی کردن اندر گردنم روزی

شبی بگذار تا باشد دو دستم در میان تو

مرا گفتی میان در بند اگر خواهی کنار من

میان بستم که دربندم به دست خود میان تو

چو از حکم حدیث تو نمی دانم گذشتن من

شگفتم زان حدیث آید که بگذشت از زبان تو

چه باشد گر به نام من فرو خواند لبت حرفی

ز چندان آیت خوبی که منزل شد بشان تو

بهر جانب ز شوقت چون سگ گم گشته می گردم

به بوی آنکه در یابم غبار کاروان تو

خنک یاری که هستی تو به خلوت هم نشین او

که من باری نمی یابم نشانی از نشان تو

به دستان اوحدی را کرد چشمت پیر می بینم

سرش را من که خواهد رفت در پای جوان تو