غزل شمارهٔ ۶۸۱

دل به تو دادیم و شکستی برو

سینه ما را چو بخستی برو

داد دل از پیش تو می خواستم

چون بت بیداد پرستی برو

باز ز سر عربده داری و جنگ

هیچ نگویم که تو مستی برو

نیستی از همچو منی در جهان

سهل بود چون که تو هستی برو

آمده بودم که نشینی دمی

چون ز تکبر ننشستی برو

گم شده بودم که بجویی مرا

چونکه نجستی و بخستی برو

اوحدی شیفته در دام تست

گر تو ازین دام بجستی برو