غزل شمارهٔ ۶۸۷

گر دهد یارت امان ایمن مشو

ور ببخشاید به جان ایمن مشو

آن زمان کت گوید ای من جمله تو

جمله مکرست آن زمان ایمن مشو

روی او را گر ببینی آشکار

باز خواهد شد نهان ایمن مشو

گر کنارت گوید از زر پر کنم

تا نبندی در میان ایمن مشو

وقت بیگاهست ها گامی بپوی

دزد همراهست هان ایمن مشو

گر شوی ایمن ز خوف دزد نیز

از خلاف کاروان ایمن مشو

ور نماز و روزه گمراهت کند

از غرور این و آن ایمن مشو

چون نهد دیوانه ای دانات نام

عاقلی خود را بدان ایمن مشو

از کرامات ار بپری در هوا

از هوا و از هوان ایمن مشو

ای که اندر بی نشانی می روی

از حریف بی نشان ایمن مشو

اوحدیچون سرش آمد بر زبان

سر نگه دار از زبان ایمن مشو