غزل شمارهٔ ۶۸۸

دل سرای خاص شد از مجلس عامش مگو

جان چو بر جانان رسید از پیک و پیغامش مگو

مرغ جان ما که از تار بدن بودش قفس

باز دست شاه گشت از دانه و دامش مگو

ما از آن یوسف به بویی قانعیم ای باد صبح

بوی پیراهن چو آوردی ز اندامش مگو

ای که میگویی خیال او توان دیدن به خواب

مرد چون شوریده گشت از خواب و ارامش مگو

آنکه روی دوست دید او را به کفر و دین چه کار

و آنکه مست عشق گشت از باده و جامش مگو

چند گویی پخته ای باید که گردد گرد او

سینه ما سوختست از پخته و خامش مگو

دوش میگفتی که دانستم که خون من که ریخت

آنکه میدانی همانست اوحدی نامش مگو