غزل شمارهٔ ۶۸۹

ای ز چین و حلقه زلف سیاه

بسته شادروان خوبی گرد ماه

در سر زلف تو صد لیلی اسیر

در زنخدان تو صد یوسف به چاه

قاتلت چون سایه بر راه افگند

آفتاب آنجا چه باشد خاک راه

کس گناهی بر تو نتواند نشاند

خون خلقی گر بریزی بی گناه

آه کز شوق تومیسوزیم و نیست

زهره آن کز غمت گوییم آه

صبر میورزیم و غماز آب چشم

عشق می پوشیم و رنگ رخ گواه

عاقبت دودی بر وزن بر شود

چند شاید داشت این آتش نگاه

بی تو در گور آنچنان گریم که اشک

از سر خاکم برویاند گیاه

اوحدی گر کشته شد عمر تو باد

قتل درویشی چه باشد پیش شاه