غزل شمارهٔ ۷۳۵

ببر ای باد صبح دم بده ای پیک نیک پی

سخن عاشقان بدو خبر بیدلان به وی

ز من آن شوخ دیده را چو ببینی بگوی تو

عجب از حال بیدلان که چنین غافلی تو هی

چو دف آن خسته را مزن که دمی بی حضور تو

نتواند ز چنگ غم که ننالد بسان نی

بنمودم هزار پی بتو احوال خویشتن

ننوشتی جواب آن که نمودم هزار پی

ز برم تا برفته ای تو زمانی نمی شود

نه گشاینده بند غم نه گوارنده جام می

سخن بوسه گفته ای بنگویی که چند و چون

خبر وصل داده ای ننمودی که کو و کی

مکن ای مدعی مرا ز درش دور بعد ازین

که من آن خاک کوچه را نفروشم به تاج کی

ز پی آنکه بنگرم رخ لیلی ز گوشه ای

من مجنون خسته را که برد به کنار حی

اگر ای اوحدی تو هم دل خود را تو دوستی

به رخ و زلف او دهی برهی زین بهار و دی