غزل شمارهٔ ۷۵۱
اوحدی مراغهایزان شکرین لب گر شبی کردم شکار بوسه ای
از من چه رنجی ای پسر سهل است کار بوسه ای
چون بی شمار از لعل خود دادی به هرکس بوس ها
یا خود خطا باشد ترا کردن شکار بوسه ای
زآب دهانت مست شد دشمن که خاکش بر دهن
وآنگه من آشفته در رنج و خمار بوسه ای
جانا دل محرور من شد بی قرار از شوق تو
با او به بازی بعد ازین می ده قرار بوسه ای
روزی که خواهند از لبت عشاق عالم کام ها
هرکس تمنایی کند ما اختیار بوسه ای
آمد به لب جان از غمت جانا نمی گویی که ما
تا چند سوزیم این چنین در انتظار بوسه ای
روزی برای اوحدی یک بوسه بفرست از لبت
وز لعل شکربار خود کم گیر بار بوسه ای