غزل شمارهٔ ۷۷۲

جان را ستیزه تو ندارد نهایتی

خوبان جفا کنند ولی تا به غایتی

سنگین دلی و گرنه چنین درد سینه سوز

در سینه تو نیز بکردی سرایتی

دارم شکایت از تو ولی منع میکند

حسن وفا که باز نمایم شکایتی

روی زمین چو قصه فرهاد کوهکن

پر شد حکایت من و شیرین حکایتی

خود چیست کشتن چو منی کاهلی ز تست

تا هر زمان مرا بنسوزی ولایتی

از گفت و گوی دشمن بسیار باک نیست

گر باشدم ز لطف تو اندک حمایتی

زان زلف کافرانه مرنج اوحدی دگر

کز کافری بدیع نباشد جنایتی