غزل شمارهٔ ۷۸۶

باغ بهشت بیند بی داغ انتظاری

آن کش ز در درآید هر لحظه چون تو یاری

بر صیدگاه دولت نگرفته اند هرگز

شاهان به باز و شاهین زین خوب تر شکاری

چون بلبل ار بنالم واجب کند کزین سان

در دامن دل من نگرفته بود خاری

بر دل گذر نمی کرد این روز نامرادی

وقتی که بود ما را روزی و روزگاری

ایمن نمی نشینم کاسان دهد بکشتن

چون ما پیادگان را وانگه چنین سواری

همچون علف برآیند از گورم استخوانها

بعد از من ار کنی تو بر خاک من گذاری

با من مرو که خصمم عیبت کند چو بیند

من پیر گشته وانگه در دست ازین نگاری

این راز چون بدارم پنهان که یافت شهرت

ذکرم به هر زبانی نامم به هر دیاری

با دل چو گفتم ای دل کاری کنیم زین پس

گفت اوحدی نیابی بهتر ز عشق کاری