غزل شمارهٔ ۷۹۳

برون کردی مرا از دل چو دل با دیگری داری

کجا یادآوری از من که از من بهتری داری

چه محتاجی به آرایش که پیش نقش روی تو

کس از حیرت نمی داند که بر تن زیوری داری

من مسکین سری دارم فدای مهرتست ار چه

تو صد چون من به هر جایی و هر جایی سری داری

نشاید پر نظر کردن به رویت کان سعادت را

مبارک ناظری باید که نیکو منظری داری

نثار تست سیم اشک من لیکن کجا باشد

بر توسیم را قدری که خود سیمین بری داری

شکایت کردم از جور تو یاران را و گفتندم

برو بارش به جان می کش که نازک دلبری داری

چو فرهاد اوحدی دانم که روزی بر سر کویت

ببازد جان شیرین را که شیرین شکری داری