غزل شمارهٔ ۷۹۵

او شوی چو خود را تو از میانه بر گیری

در بها بیفزایی تا بهانه بر گیری

سنگ و شانه ای باید تا ز پا و سر گویی

پا و سر چو گم گردد سنگ و شانه برگیری

گر مقیم درگاهی خاک شو که در ساعت

گردنت زند گر سر ز آستانه برگیری

دام شرک را دانه جز تو کس نمی بینم

گر ز دام در خوفی دم ز دانه برگیری

در سلوک این منهج گر به صدق می کوشی

تا ز راه دربندی دل ز خانه برگیری

گر چوما نه بی برگی ساغری بیاشامی

هم چمان برون آیی هم چمانه برگیری

اوحدی خطا باشد قول جز درین پرده

گر صواب می جویی این ترانه برگیری