غزل شمارهٔ ۷۹۹

عالمی را به فراق رخ خود می سوزی

تا خود از جمله کرا وصل تو باشد روزی

دل سخت تو به جز کینه نورزد با ما

چون به دل کینه کشی پس به چه مهر اندوزی

خار این کوه و بیابان همه سوزن باید

تا تو این پرده که بر ما بدریدی دوزی

نسبت گل بتو می کردم و عقلم می گفت

پیش خورشید نشاید که چراغ افروزی

وقت آن بود که دل بر خورد از لعل لبت

چرخ پیروزه نمی خواست مرا پیروزی

شب هجران ترا صبح پدیدار نبود

گر خیال رخ خوب تو نکردی روزی

اوحدی بر رخ این تازه جوانان بی زر

عشق رسوا بود آنگاه به پیر آموزی