غزل شمارهٔ ۸۰۱

باز آمدی که خونم بر خاک در بریزی

توفان موج خیزم زین چشم تر بریزی

هر ساعتی به شکلی هر لحظه ای بینگی

دوداز دلم برآری خون از جگر بریزی

گر تشنه ای به خونم حاکم توییولیکن

در پای خویش ریزشروزی اگر بریزی

مانند آفتابی کز بس شعاع خوبی

چون دیده بر تو دوزم نور از نظر بریزی

در شهر اگر نماند شکر چه غم که روزی

لعل تو گر بخندد شهری شکر بریزی

بالله که برنگیرم سر ز آستانه تو

گر خنجرم چو باران بر فرق سر بریزی

صد نوبت اوحدی را خون ریختی و گر تو

آنی که می شناسم بار دگر بریزی