غزل شمارهٔ ۸۱۱

ای ترک حور زاده ز تندی و کودکی

خون دل شکسته ما را چه می مکی

بگشای زلف و غارت دلها ببین اگر

از بند زلف دل شکن خویش درشکی

مانند گل ز جامه پدیدار میشود

اندام روشن تو ز خوبی و نازکی

هر کس که دید روی ترا نیک روز شد

روزت خجسته باد که ماهی مبارکی

ترک تو چون کنم که ز ترکی هزار بار

گر تیغ بر سرم شکنی تاج تارکی

گویی حسود چاره سگالم چها کند

گر بشنود دگر که تو با اوحدی یکی