غزل شمارهٔ ۸۱۷

نه بیگانه ای ای بت خانگی

مکن با من خسته بیگانگی

تو گر پایمردی نکردی به لطف

چه سود این دلیری و مردانگی

پری زاده ای چون تو پیش نظر

نباشد ز من طرفه دیوانگی

چراغیست روی تو ای ماهرخ

که شمعش نیرزد به پروانگی

بگیری بسی دل به زلف چو دام

گر آن خال مشکین کند دانگی

ز مهر سر زلفت ای سنگدل

هوس می کند سنگ را شانگی

به تمکین مکوش اوحدی در غمش

که عاشق نکوشد به فرزانگی