غزل شمارهٔ ۸۳۱

نزدیک یار اگر نه چنین خوار و خردمی

در هجرش این مذلت و خواری نبردمی

بی او ز جان ملول شدم کو خیال او

تا جان خود به دست خیالش سپردمی

از باد صبح گاه درین تنگنای هجر

گر بوی او به من نرسیدی به مردمی

کو آن توان و توش کزین خاکدان غم

خود را به آستان در دوست بردمی

صافی کجا شدی دلم از دردی جهان

گر من نه در حمایت این صاف و دردمی

اندر شمار دیدن او نام من کجاست

تا بعضی از جنایت او برشمردمی

گر نقش روی خود ننهفتی ز چشم من

من نام اوحدی ز ورق بر ستردمی