غزل شمارهٔ ۸۳۵
اوحدی مراغهایباز دوشم ز راه مهمانی
به خرابی کشید و ویرانی
داشت در پیش رویم آینه ای
تا بدیدم درو به آسانی
که جزو نیست هر چه می دانم
که ازو خاست هر چه می دانی
دو قدم راه بیش نیست ولی
تو در اول قدم همی مانی
هر چه هستیست در تو موجودست
خویشتن را مگر نمی دانی
ای که روز و شبت همی خوانم
گر چه هرگز مرا نمی خوانی
زان شراب بقا بده جامی
تا تن اوحدی شود فانی