غزل شمارهٔ ۸۳۹

ز تو بی وفا چه جوییم نشان مهربانی

بتو سنگدل چه گوییم حکایت نهانی

که چو قاصدی فرستیم به دشمنی برآیی

که چو قصه ای نویسیم به دشمنان رسانی

چو بهانه می گرفتی و وفا نمی نمودی

ز چه خانه می نمودی به غریب کاروانی

قدمم گرفت تندی مکن ای سوار تندی

غم مستمند می خور چه سمند می دوانی

ز ورق برون فگندم همه بار نامه خود

که چو نام من نبینی دگر آن ورق بخوانی

عجب ار نه قامت تست قیامت زمانه

که در اول غروری و در آخر زمانی

چه محالها شنیدم چه به حالها رسیدم

که به سالها ندیدم ز لب تو کامرانی

مکن ای پسر که وفا کن به روزگار و مدت

من ازین صفت بگردم تو بدان صفا نمانی

دل اوحدی شکستن ز میانه دور جستن

نه طریق دوستان است و نه شرط مهربانی