غزل شمارهٔ ۸۵۶

ز دست کس نکشیدم جفا و مسکینی

مگر ز دست تو کافر که دشمن دینی

چو دیده همه کس دیدن تو میخواهد

کسی چه عیب تو گوید که خویشتن بینی

اگر پیاده روی سرو گلشن جانی

وگر سوار شوی شمع خانه زینی

شب شراب که باشد رخ تو شاهد و شمعی

بجز لب تو نیاید بکار شیرینی

ندانمت که به دست که اوفتادی باز

عجب که دست نبوسند کش تو شاهینی

به درد مند غم او رمن که میگوید

مکن حکایت درمان چو درد او چنین

میان به جستن یار اوحدیچنان دربند

که تا به دست نیاید ز پای ننشینی