غزل شمارهٔ ۸۷۳

به پیمانی نمی پویی به پیوندی نمی پایی

دلم ز اندیشه خون کردی که بس مشکل معمایی

ز صد شهرت خبر دادند و چون رفتم نه در شهری

به صد جایت نشان گفتند و چون جستم نه در جایی

همی جویم تو را لیکن چو می یابم نه در دستی

همی بینم تو را لیکن چو می جویم نه پیدایی

چو در خیزم به کوی تو ز پیشم زود بگریزی

چو بگریزم ز پیش تو مرا هم باز پیش آیی

به فکرت هر شبی تا روز بنشینم که آیی تو

غلط کردم چه میگویم نه دوری از برم کآیی

نبودست از وصال تو مرا یک ذره نومیدی

که گر خواهی جهانی را درین یک ذره بنمایی

چنان بنشسته ای در دل که میگویم تویی دل خود

چنان پیوسته ای در ما که پندارم که خود مایی

نمیخواهم کسانی را که امروزند و فردا نه

تو را خواهم که دی بودی و امروزی و فردایی

از آن خویشی کند با تو دل بیخود که در پرده

تو را رخ هاست کان رخ ها به غیر خویش ننمایی

نمی پوشی رخ از بینش ولی رویت کسی بیند

که همچون اوحدی او را ز دل دادند بینایی

به بویی ای دل آشفته زین ساغر قناعت کن

کزین جا چون گذر کردی خراباتست و رسوایی