شمارهٔ ۱۰
امیر پازواریویهار درآمو خرم بییه شبارو
بتاوسه عالم ره ته چیره در شو
هندو به ختا صف بکشییه یک رو
خش بخت نییه شیر نر به خیل آهو
سر و جان و دل من و مه چشم سو
یک لحظه که من طٰاقت ندارمه بی تو
هر گه که شه خنه جه بیرون انی تو
اونطوره که ماه سرره در آوره نو
بشکسته وهمن لشگر به خور ترک سو
ویهو بکرد لار ورف گل گون بیه کو
سیم مٰاهی بهشت دریو ره شه در آیه به رو
ای وای سوایی چه رنگین کنی تو
بشکفته گل غنچه درآره ته بو
اون مٰال تنه چٰاله جنافه ی بو
ته زلف عنبر مونند حظ کنه بو
امیر گنه مه دیده درآره سی جو
ونه شه دل ره کٰارد بزنم یکی رو
تا هر د پلی خین به دریو کشه رو
کنی سرزنش با من و مه پیش رو
بسیار سرکشون آخر بکفن به رو
مسیر شکار در نینه کی به شکار شو
که کوچ کنن وٰایستن و سوجن و سو
گر ایزد بیٰاربو پر درآوریم نو
آشکارا به دل کوم یکوار هکینم رو