شمارهٔ ۱
شه دونش جه چه گوهر افشونستیمٰا خشه گویه دوست ره دشمن دونستیمٰا اندی که کمیت عقل ره رونستیمٰا منزل بر سیین ره نتونستیمٰا یکذره نمونس که نخونستیمٰا یک نکته نمونس که ندونستیمٰا اسٰا د
۱۶ شعر از امیر پازواری
شه دونش جه چه گوهر افشونستیمٰا خشه گویه دوست ره دشمن دونستیمٰا اندی که کمیت عقل ره رونستیمٰا منزل بر سیین ره نتونستیمٰا یکذره نمونس که نخونستیمٰا یک نکته نمونس که ندونستیمٰا اسٰا د
ویهار درآمو خرم بییه شبارو بتاوسه عالم ره ته چیره در شو هندو به ختا صف بکشییه یک رو خش بخت نییه شیر نر به خیل آهو سر و جان و دل من و مه چشم سو یک لحظه که من طٰاقت ندارمه بی تو هر گ
امیر گنه تا عالم بجا قرار بو تا هفته و سال ماه لیل و نهار بو تا روز و شو و هفته و مه مدار بو تا آدمی و جن و پری بسیار بو تا گردش گردون و بنای لار بو تا صحبت دورونه طرح شکار بو تا ل
دل دارمه یکی نیل و زینگال آسایی دپیته به ته عشق و نشومه جایی اونطور مفتلامه به شهر ته جفایی آیی تو مره مه زندگی نخٰایی چنه آه کشم ته ور که بی بفایی چنه خین بشنم چش اونطری سزایی دوس
با این اندی کس که دل دوستی روجی یکی ونه دوست که دل منه ور سوجی ای چش نپرسنی ته مه شو و روجی چن اسلی شنی توم دل و جان بسوجی در آیی ستم کنی مره هر روجی تا سوته دل دل به ته بوه روجی ت