آن شنیدی که در بلاد شمال
بود مردی بخیل صاحب مال
دختری زشت روی و بدخو داشت
کز همه چیز جامه نیکو داشت
زشت باشد دبیقی و دیبا
که بود بر عروس نا زیبا
با جوانی چو لعبت سیمین
عقد بستش به مبلغی کابین
شب خلوت که وقت عشرت بود
عرق عود کرد و مشک اندود
نقره اندود بر درست دغل
عنبر آمیخته به گند بغل
پرده زرنگار بر در داشت
ناگه از روی بی صفا برداشت
فال بد باز بود و طالع زشت
در دوزخ به روی اهل بهشت
همه شب روی کرد بر دیوار
تا نبایست دیدنش دیدار
بارها نو عروس جان فرسای
دست در دامنش زدی که درآی
پسر از بخت خود برآشفتی
زهرخندان به زیر لب گفتی
تو مناره ز پای بنشانی
شهوت من کجا بجنبانی
ملک الموتم از لقای تو به
عقربم گو بزن تو دست منه
تا به صبح از شراب فکرت مست
دست لاحول می زدی بر دست
بامدادان نه جایگاه ستیز
که تحمل کند نه پای گریز
مدتی صبر بر مجاهده کرد
عمر ضایع در آن مشاهده کرد
عاقبت درد دل به جان برسید
نیش فکرت به استخوان برسید
با پدر زن نمود قصه خویش
کای مصالح شناس و خیر اندیش
تا به امروز بنده پروردی
مهربانی و مردمی کردی
شکر فضلت به سال های دراز
نتوانم به شرح گفتن باز
گر توانی دگر بفرمایی
پایم از بند غصه بگشایی
زن و مرد از برای آن باشند
که دل آویز و مهربان باشند
نه من آسوده ام نه او خرسند
زحمت ما و خویشتن مپسند
سر برآورد و گفت پیر کهن
جان بابا سخن دراز مکن
یا بسازی به رنج و راحت دهر
یا به زندان شوی به علت مهر
چون جوان این سخن شنید از پیر
متحیر بماند و بی تدبیر
استعانت به کدخدایان برد
مبلغی مرد و زن شفیع آورد
همگنان را به هیچ برنگرفت
هر چه گفتند هیچ درنگرفت
پای بند بلا چو چاره ندید
بحر اندیشه را کناره ندید
خواهرش را دل آورید به دست
مهر ازو برگرفت و در وی بست
تا شبی پای در دواجش کرد
میل در سرمه دان عاجش کرد
کودک از کودکی فغان دربست
به درستی زرش دهان دربست
روی بر خاک و جفته بر افلاک
چون سرش رفت تا به خایه چه باک
روی در روی و دست در گردن
ناف بر ناف و دسته در هاون
بعد از آن با برادرش پیوست
بند شلوار عصمتش بگسست
خانه خالی و دنبه فربه دید
گربه برجست و سفره را بدرید
مادرش بی نصیب هم نگذاشت
هر دو پایش به آسمان برداشت
عمه را نیز شربتی درداد
خاله را نیز شافه ای بنهاد
دایه را هم چنان به دلداری
مهربانی نمود و غمخواری
تا بدانست خوابگاهش را
خانه معلوم کرد و راهش را
شب آدینه شمعی آنجا برد
نیم شمعیش در میان پا برد
نوبلوغی که بود شاگردش
بردوانید همچنان کردش
خوابنیدش به لطف در زانو
قضی الأمر کیف ما کانو
نازک اندام ناخوشی می کرد
بد لگامی و سرکشی می کرد
عاقبت رام چون ستورش کرد
کیر در کون چون بلورش کرد
کرد و رفت آنچه باز نتوان گفت
در از این خوب تر نشاید سفت
بعد از آن با کنیزکش پرداخت
کار او هم به قدر وسع بساخت
پاره ای دوغ ریخت در مشکش
تا نیاید ز دیگران رشکش
خویش و پیوند هر که را دریافت
همه را در قفای و روی انداخت
بوق رویین در آن قبیله نهاد
همچو شمشیر قتل در بغداد
همه همسایگان بدانستند
نهی منکر نمی توانستند
چند بانگ دهل نهان ماند
شنعتی خواست تا جهان ماند
آشنایان و دوستان رفتند
حال پیش پدر زنش گفتند
بر سر خاکسار دود برفت
در دکان ببست و زود برفت
کیسه های قباله حاصل کرد
بر داماد پهلوان آورد
گفت کابین و ملک و رخت و جهیز
همه پاکت حلال کردم خیز
یار درمانده کاین شنید از پیر
متحیر بماند و بی تدبیر
آب در دیدگان بگردانید
خویشتن را میان شادی دید
گفت یا سیدی و مولایی
چه گنه کرده ام چه فرمایی
گفت نی نی سخن مگو با من
یا تو باشی در این سرا یا من
کاندر این خانه از قرایب و خویش
کس نمانده ست جز من درویش
هر چه ماده در این سرا و نر است
از جفای تو نابکار نرست
گر شبی تاختن کنی بر من
دیو شهوت که گیردت دامن
گفت هرگز من این خطا نکنم
جفت شیرین خود رها نکنم
یاوران آمدند و انبازان
هر یک از گوشه ای بر او تازان
جنگ با هر یک اتفاق افتاد
عاقبت صلح بر طلاق افتاد
از کمند بلا بجست چو صید
که خلاصش به جان نبود از قید
گل رویش به تازگی بشکفت
می خرامید و زیر لب می گفت
حیف بردن ز کاروانی نیست
با گرانان به از گرانی نیست
زینهار از قرین بد زنهار
و قنا ربنا عذاب النار
