محمد حسین صغیر اصفهانی زادهٔ سیزدهم ماه رجب ۱۳۱۲ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۹۰ قمری در اصفهان شاعر ایرانی است.در اثر تربیت پدرش که آقا اسدالله نام داشت و یکی از مداحان بود با اشعاری که دیگران در مدح و مصیبت «چهارده معصوم» سروده بودند آشنا گردید و در سنین هشت و نه سالگی شروع به گفتن اشعار کرد به همین دلیل صغیر تخلص گرفت.خود او در مورد تخلصش این گونه سروده است: مرا صغیر تخلص بجا بود که سه چیز مراد دارم و هستم از این تخلص شاد در اول اینکه به عهد صغارتم ایزد زبان به گفتن اشعار جانفزا بگشاد به دوم اینکه نگیرند اکابرم خُرده اگر ز خامه من نقطهای خطا افتاد به سوم اینکه چو روز حساب پیش آید مسلم است که آنجا بود صغیر آزاد از بدو تأسیس انجمن دانشکده اصفهان به سرپرستی عباسخان شیدا در سال ۱۳۳۴ق در آن انجمن شرکت کرد. از همان جوانی به کار بافندگی پرداخته و از راه کار و زحمت به امرار معاش و اداره خانواده پرداخت و استغناء و بینیازی از خلق را پیشه خود ساخت. او در اغلب انجمنهای ادبی اصفهان همچون انجمنهای مدرسه تبریزی، خاکیا، کمال، سعدی و مکتب صائب شرکت میکرد و جزو اساتید پیشکسوت و محترم این انجمنها بهشمار میرفت.به میرزا عباس پاقلعهای شیخ سلسله نعمت اللهیه اصفهان ارادت داشت و در مدح او شعر میگفت.صغیر اصفهانی سرانجام در سهشنبه اول جمادی الثّانی ۱۳۹۰ق (مطابق با مرداد ماه ۱۳۵۰ش) وفات یافت و در جوار حرم رأس الرضا در طوقچی اصفهان به خاک سپرده شد.
ز ریا و کبر بگذر جلوات کبریا بین بمقام سعی دلرا همه روضه الصفا بین بخم غدیر امروز تجلی خدا بین بملالقای حق را به لقای مرتضی بین که خدای جلوه گر شد به لباس مرتضایی اگرش خدای خوانم ب...
جناب خواجه محیت حقش بیامرزد ببین چه گوهر ذیقیمتی ز دنیا رفت وفا مجوی ز خلق زمانه کاین اکسیر به اسم بدرقه اندر قفای عنقا رفت
دوش رسیدند بخوان نعم ظرف مس و کاسه چینی بهم بانگی از آن هر دو درآمد بگوش کآمد از آن دیگ دل من بجوش داشت در آواز خود از روی لاف کاسه چینی سخنان گزاف کز تو من ای ظرف مس اعلاترم خوان ...
امروز عالمی ز تجلی منور است میلاد با سعادت زهرای اطهر است نوری کز آن حدیقه جنت منور است نور جمال زهره زهرای اطهر است مولود پاکی آمده از غیب در شهود کز او وجود هفت آب و چار مادر است...
تشبیه جمال تو به خورشید روا نیست این رتبه بلی در خور هر بی سر و پا نیست گو تا نزند دم دگر از عشق و ارادت آن را که بپایت سر تسلیم و رضا نیست از دوست اگر نوش ببینند و اگر نیش رندان ج...
دل مسوزان که ز هر دل به خدا راهی هست هر که را هیچ به کف نیست به دل آهی هست منع مجنون نتوان کرد ز بی سامانی کش بصحرای جنون خیمه و خرگاهی هست حذر از دشمنی نفس نه بدخواهی غیر بتر از ن...
بگو به آنکه موفق بحسن تدبیر است بخود مناز که این هم بحکم تقدیر است بلی اگر نه به تقدیر بسته سیر ام ور بگو که چیست ز تدبیرها عنان گیر است بس اتفاق فتد اینکه با تمام قوا فلان امیر جه...
ای آنکه با وجود تو دیگر وجود نیست ذاتی بجز تو در خور حمد و سجود نیست تحصیل حاصل است تمنای جود تو بر ما هر آنچه از تو رسد غیر جود نیست تو در درون جانی و آنجا که وصل تست صحبت ز قرب و...
زمین گویی به پیش پای عشق است کفی افلاک از دریای عشق است ز اول تا به آخر آنچه بینی به بازار جهان سودای عشق است در این مستان لایعقل شب و روز بپا هنگامه و غوغای عشق است بگفتم عقل چبود...
شاداب باغ دهر به آب محبت است سبز این چمن ز فیض سحاب محبت است دریا ز لطف موج لب خشگ تر کند دریاست لیک تشنه آب محبت است کنز خفی شده است ز احببت جلوه گر روی خدا نهان به نقاب محبت است ...
علی است بهر بجا بودن جهان باعث بقای جسم ندارد به غیر جان باعث گر او نبد نه زمین بد نه آسمان آری وجود اوست بر ایجاد این و آن باعث بحق عشق قسم نیست غیر عشق علی برای گردش گردنده آسمان...
ای حسن تو بگرفته ز خوبان جهان باج امروز تویی بر سر خوبان جهان تاج رخسار تو از حلقه زلف است نمایان یا عارض احمد بود اندر شب معراج از تیر حذر باید و مژگان تو تیری است کانرا دل عشاق ت...
ببزم دل چو برافروختم ز عشق سراج دگر به مشعل خورشید نیستم محتاج چو در سفینه عشقم چه باک از این دارم که بحر حادثه از چار سو بود مواج ببوسه ای ز لبش زنده ابد گشتم دهید مژده که جستم بد...
با بت ساده نشستن که ثواتبست و مباح خوش بود خاصه که گیری ز کفش ساغر راح در ره عشق بتان کوش که صاحبنظران جز در این راه ندیدند و نجستند فلاح نه عجب گر در رحمت شده بر ما مفتوح تا که از...
موشکافی به جهان گرچه بود پیشه ما به میان تو نبرده است ره اندیشه ما ما که داریم به عشق تو عنان تا چه کند دل چون سنگ تو با این دل چون شیشه ما هر کسی را هنری پیشه و کاری در پیش نیست ج...
در خوش چو بر مغز رسیدم از پوست گفتم بود این مقام جای من و دوست چون نیک نظر نمودم از دیده دل دیدم بمیان منی نباشد همه اوست
فخر عجم این بس که به نوروز عجم شد بعثت عقل کل رسول اکرم امسال هم این دو عید میمون سعید با هم به دو چشم ما نهادند قدم
اشتری از سردی دی گشت زار رفت سوی آغلی از کشت زار آن گله دان را بد از عجز خفت وز پس در با گله خام گفت کی منتان بنده بر این خسته جان در بگشایید که تا یک زمان گوش و سر اندر گله دان آو...
حجاب جان دریدم تا رخ جانانه پیدا شد شکستم این صدف تا آندر یکدانه پیدا شد بجانان کس نمیدانست رسم جان فشانی را بپای شمع این بی باکی از پروانه پیدا شد مرا آنلحظه برداز دست تاب می بمیخ...
امروز من اندر سر سودای دگر دارم درباره می خوردن تجدید نظر دارم خشت از سر خم خواهم یکمرتبه بردارم سرهشته در آن نوشم تا هوش بسر دارم در میکده مست افتم بی زحمت هشیاری ای مرغ طرب بالی ...
هرچه در عالم خرابی رخ دهد چون به بینی از نفاق است از نفاق وانچه تعمیر خرابیها کند درحقیقت اتفاق است اتفاق
تعالی الله از این بالا وزین رخ ندیده کس چنین قامت چنین رخ کنی روز مرا شب چون نمایی نهان در زیر زلف عنبرین رخ ز حیرت نقش بر دیوار گردند نمایی گر به نقاشان چین رخ بگیرم زندگی از سر ت...
منت دلم ز حلقه موی تو میکشد کان را ز دیر و کعبه بسوی تو میکشد با روی زرد گرم فرار است آفتاب گویا خجالت ازمه روی تو میکشد زیبد اگر زند به سر هر دو کون پای میخوارهی که می ز سبوی تو م...
صبحدم باد صبا مشک فشان می آید گویی از طره آن جان جهان می آید عجب است اینکه رساند بیقین عاشق را دهن او که نه در وهم و گمان میآید بسکه بر ناوک نازش دل و جان گشته هدف هر طرف افکند آنر...
